بعضی صبح ها...

بعضی صبح ها...
بايد فقط يک ليوان چای برای خودت بريزی و كنار پنجره بشينی
و قُلُپ قُلُپ از دوست داشتنت بخوری
و برايش دعا كنی
امروز موفق تر شود
تا ثابت شود كسی كه پشتش است تويی...
دعا كنی
امروز بيشتر بخندد
و زندگی برای هر دويتان جای بهتری شود!

بعضی صبح ها را بايد با دوست داشتن شروع كنی...
دوست داشتن كسی كه كنارت نيست
كه اگر بود،
در چهارخانه ی پيراهنش زندانی نمی شدی!
بعضی صبح ها بايد وفادار بمانی
به خاطراتی كه نداری
به حرمت لحظه هايی كه دلت برای داشتنشان،
تالاپ تولوپ می كند...

بعضی صبح ها بيدار می شوی
که عشق يادت نرود...
اگر غير از اين بود
همين صبح بی رنگ و روی گرم
مگر ارزش بيدار شدن را داشت؟!